[One-Shot] Sweet Christmas Eve [2/4]

posted on 20 Dec 2013 23:01 by ilovetoon directory Fiction
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>คำเตือน<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
ฟิคนี้เป็นฟิค Yaoi (ชxช) ใครไม่ใช่แนว เชิญปิดเลยนะ
 
เรามาต่อกันเลยดีกว่าเนอะ ^^
 
__________________________________________________________
 
Vampire Company Fanfic
Title : Sweet Christmas
Author : mamon18717
Pairing : Zeingo x Jeneze
Rating : ???
 
 

               ---2/4---

               หลังจากที่เจนีส ซาลซ์รับถุงเค้กมาแล้ว เขาก็รีบกลับบริษัท Vampire Company อันเป็นที่พักแห่งเดียวของเขา เขาตัดสินใจแฝงตัวเข้ากับเงาของตึก แล้วใช้ความเร็วชนิดที่คนทั่วไปไม่อาจมองทัน เหตุเพราะเขาแอบออกมาตอนที่ ‘เจ้านั่น’ ออกไปทำงานอยู่น่ะสิ และอีกประเดี๋ยวก็จะเป็นเวลาเย็นที่ ‘เจ้านั่น’ จะกลับแล้วด้วย ไม่อยากจะคิดเลยถ้า ‘เจ้านั่น’ จับได้ว่าเขาแอบออกไปข้างนอก จะโดนงดอาหารไปอีกกี่มื้อ แค่คิดก็เศร้าแล้ว กระซิก กระซิก ..

               เอาล่ะมาถึงหน้าบริษัทแล้ว เจนีสกำลังคิดว่าจะรีบเข้าไปข้างในแล้วตรงดิ่งไปนอนเนียนๆในโลงของตนทันที แต่ก่อนจะเข้าไป ขอเอาหูแนบประตูตรวจสอบเพื่อความแน่ใจก่อนเถอะว่า ‘เจ้านั่น’ ยังไม่กลับ

 

               เงียบ...

 

                ‘เจ้านั่น’ ยังไม่กลับมาสินะ งั้นก็ทางสะดวก จะเข้าไปละ 3..2..1..

 

                “ปัง / ไปไหนมา!” พลันเจนีสเปิดประตูเข้าไปก็เจอคำถามสวนกลับมาทันควัน เจนีสได้แต่หน้าซีดเผือดเมื่อเห็น ‘เจ้านั่น’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้า มีเพียงโต๊ะเก่าๆเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่ขวางกั้นพวกเขาไว้

 

                “ทะ..ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังล่ะ เซโง” เจนีสถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ใช่... ‘เจ้านั่น’ ที่เจนีสพูดถึงก็คือ ‘เซโง เอนคาร์’ ผู้นี้เนี่ยแหละ

 

                “...นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ นายไปไหนมา เจนีส ซาลซ์” คนถูกเรียกชื่ออย่างเต็มยศถึงกับสะดุ้งเฮือก แต่ยังคงยืนแข็งนิ่งต่อไป

 

               เพราะอะไรกันนะ... เพราะสายตาคมกริบนั่น เพราะใบหน้าอันเรียบเฉยนั่น หรือเพราะน้ำเสียงอันเรียบนิ่ง แถมยังบรรยากาศกดดันนั่นกันนะ ที่ทำให้แวมไพร์ผู้มีใบหน้าขาวซีดนั้น ซีดลงไปได้อีก และไม่ว่าจะพยายามหาเหตุผลอื่นอีกซักมากมาย ก็คงไม่พ้น...

 

               ...เพราะทุกอย่างที่เป็น ‘เซโง เอนคาร์’…

 

               ทั้งโครงหน้าที่เรียวได้รูป ผมสีดำทมิฬ ดวงตาคมกริบ ไหนจะดวงตาสีนิลนั่นอีก ที่ช่วยขับให้ชายตรงหน้าดูลึกลับและ... ‘น่ากลัว’ ยิ่งขึ้นไปอีก

 

                “อะ..เอ่อ” นานทีเดียวกว่าแวมไพร์ตนนั้นจะหาเสียงของตัวเองเจอ

 

                “ฉัน...”   “ฉัน?” เจนีสกระสับกระส่ายไปมา นอกจากจะหาข้ออ้างไม่ได้แล้ว ยังโดนกดดันแบบสุดๆอีก เอาวะ เรื่องเซอร์ไพรส์เอาไว้ปีหน้ายังทัน ตอนนี้เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้น เจนีสจึงยอมสารภาพความจริง เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงข้างๆเก้าอี้ที่เซโงนั่ง ก้มหน้าเล็กน้อยเพราะความกลัวที่ทำให้ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า

 

                “ฉันให้นาย!” เจนีสตะโกนเสียดัง แถมยังยื่นถุงขนมให้คนตรงหน้าอย่างแรง แต่หารู้ไม่ ภายในใจมันเต้นตุ้มๆต่อมๆจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

 

                “ให้ฉัน?” ดวงตาสีนิลแอบเบิกกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนจะหลี่ลงไป เพราะเกรงว่าคนตรงหน้าจะจับได้ “ให้ฉัน?..เนื่องในโอกาส?”

 

                “ก็เออสิ ฉันให้นาย ตอนแรกกะจะให้วันพรุ่งนี้ซะด้วยซ้ำ ก็พรุ่งนี้เป็นวันคริสต์มาสไง แต่นายเล่นเค้นกันแบบนี้ ขืนฉันไม่บอก มีหวังชะตาขาดแน่ ดูซิ เลยไม่เซอร์ไพรส์เลย เห็นมั้ย” แวมไพร์น้อย(?)พล่ามออกมาด้วยแววตาขุ่นมัว แล้วยัดถุงขนมเค้กเข้ากับมือของอีกฝ่ายที่ไม่ยอมรับไปเสียที

 

                “ขอบใจ” เซโงกล่าวแค่นั้น แล้วก็นำถุงขนมเค้กวางลงบนโต๊ะ ...นิ่งๆ... แค่วางเอาไว้ ‘นิ่งๆ’ เท่านั้นแหละ ไม่ได้หยิบมากินหรือดี๊ด๊าเปิดดูข้างในเลยแม้แต่นิด

 

                “เอ่อ..เซโง ไม่กินหรอ” แม้ตอนแรกเจนีสจะแปลกใจที่เซโงกล่าวขอบคุณตน แต่ความแปลกใจนั้นก็ถูกกลบด้วยอาการ ‘นิ่ง’ ของคนตรงหน้า เจนีสจึงอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ล่ะนะ

 

                “นายก็รู้ว่าฉันไม่ ช.อ..บ...”

 

                “งั้นฉันขอนะ!” ยังไม่ทันที่เซโงจะพูดจบประโยคดี เจนีสก็รีบพูดแทรก ทั้งยังเอื้อมมือไปคว้าถุงขนมเค้กแทบจะทันที

 

               แต่อนิจจา...

 

               เซโงนั้นไวกว่ามาก เขาคว้าถุงขนมเค้กกลับก่อนที่เจนีสจะเอื้อมมือไปถึง

 

                “ฉันบอกแค่ว่า ‘ไม่ชอบ’ ไม่ได้หมายความว่า ‘ไม่กิน’ ซักหน่อย” เมื่อเจนีสได้ยินดังนั้นจึงหน้าหงอยลงไปถนัดตา

 

               แต่ก็เหมือนสวรรค์เห็นใจ

 

                “ก็ได้”

 

                “หืม?” เหมือนเจนีสจะหูแว่วไปนะ เหมือนเมื่อกี้เซโงจะพูดอะไร แต่ท่าทีนิ่งๆนั่น ทำให้เจนีสคิดไปเองว่าตนหูแว่ว

 

                “ก็ถ้านายอยากกินนัก ‘เรา’ ก็จะ ‘กินกัน’ ” พลันสิ้นเสียงนั้น ตาเจนีสก็เป็นประกายวิบวับขึ้นมาเลยล่ะ! ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเล๊ย~ ก็เซโงคนนั้นหวังว่าจะได้เห็นอะไรดีๆจากของแถมชิ้นนั้นไงล่า~ ...ก็ ‘น้ำผึ้งสีเหลืองทอง’ ของแถมจากทางร้านเบเกอร์รี่ชื่อดังร้านนั้นไง~ ฮุฮุ..คงจะหวานน่าดูสิน้า~

 
_________________________________________________________________
 
วอนช่วยเม้นต์ๆกันหน่อยนะ นะ นะ
 
และเหมือนเดิมฮะ ตอน 3 รอพรุ่งนี้นะ ^^

Comment

Comment:

Tweet